Wstyd

Wstyd

Zrozum, uzależnienie to choroba, nie wybór

To nie kwestia słabej woli czy „złego charakteru”. Uzależnienie to choroba – tak samo

jak cukrzyca czy depresja. Czy wstydziłbyś się, że masz grypę albo złamaną nogę?

Najprawdopodobniej nie. Uzależnienie wymaga leczenia, nie potępienia.

1. Oddziel wstyd od odpowiedzialności

Wstyd mówi: „Jestem zły”

Odpowiedzialność mówi: „Zrobiłem coś złego, ale mogę to naprawić”

Nie musisz się wstydzić tego, że jesteś chory. Ale możesz wziąć odpowiedzialność

za swoje zdrowienie. To nie tylko możliwe – to odważne.

2. Rozmawiaj z innymi uzależnionymi

Najsilniejszy lek na wstyd to rozmowa z kimś, kto przeżył to samo. Grupy wsparcia

(np. AA, NA, terapeutyczne społeczności) pokazują, że nie jesteś sam. Inni ludzie

przeszli przez to samo – i nadal walczą. Tam wstyd się kurczy.

3. Dostrzeż swoją wartość poza uzależnieniem

Twoja tożsamość to znacznie więcej niż choroba. Masz dobre cechy, talenty,

marzenia, bliskich – i przede wszystkim: masz potencjał do zmiany. Uzależnienie to

część Twojej historii, ale nie cała książka.

4. Pracuj z terapeutą lub doradcą

Wstyd często ma głębokie korzenie – w rodzinie, traumie, dzieciństwie. Terapia może

pomóc je zrozumieć i uzdrowić. Nie musisz z tym walczyć sam.

5. Zamień wstyd w siłę

Kiedy mówisz: „Tak, jestem uzależniony – i chcę coś z tym zrobić”, odzyskujesz siłę.

Twoja historia może w przyszłości pomóc komuś innemu. To, co było powodem

wstydu, może stać się źródłem sensu.

Moje słowa na dziś:

Czuję wstyd i zmęczenie – i mam do tego prawo.

Ale te uczucia nie definiują mnie.

Jestem kimś więcej niż moje potknięcia.

Chcę być trzeźwy.

To nie tylko pragnienie – to decyzja, którą podejmuję mimo strachu.

Każdy dzień to krok, nawet jeśli chwiejny.

Potrzebuję spokoju.

Potrzebuję przebaczenia – od innych, ale przede wszystkim od siebie.

I uczę się, krok po kroku, że na nie zasługuję.

Nie jestem sam. Nie jestem zepsuty.

Jestem w drodze. I to wystarczy.

CZEKAM NA CIEBIE !

Wstyd